inhoudsloos

Denken doet pijn. Herinneringen zijn onze grootste verraders.

Waarom zou ik geen egoïst zijn? Een sublieme egoïst dan. Consequent binnen de perken van een zekere redelijkheid. Me onbeschaamd en onbevreesd bewegen op het terrein dat ik mezelf toeken. Egoïst zoals het me geleerd is. In groffe lijnen werd eerder bepaald dat ik deze eigenschap zou bezitten.